გენოციდის გრძელი და რთული პროცესი: გადარჩენისა და სამართლიანობის ეზიდური მიდგომის ახალი გააზრება
DOI:
https://doi.org/10.1555/yezidistudies/2/4/2025/99-120საკვანძო სიტყვები:
ეზიდი, იეზიდი, გენოციდი, გადარჩენა და სამართალი, ISIL, ერაყი, Al-Hol ბანაკიანოტაცია
არსებობს მცდარი შეხედულება, დანაშაული, რომელსაც გენოციდი ჰქვია, სრულდება მკვლელობების დასრულებასთან ერთად. თუმცა, რომის სტატუტის მე-6(გ) მუხლის თანახმად, გენოციდი მოიცავს "განზრახ შექმნილ ისეთ სიცოცხლის პირობებს, რომლებიც გამიზნულია განადგურებისთვის". ეს სტატია ამტკიცებს, რომ გენოციდის ეს ნელი, დამქანცველი ასპექტი უნდა განიმარტოს იმის გათვალისწინებით, თუ (ა) როგორ აღიქვამს ძალადობას თავად საზოგადოება და (ბ) როგორ რეაგირებენ ამ ძალადობაზე საერთაშორისო საზოგადოება, ერი-სახელმწიფო და დამხმარე ორგანიზაციები. მკვიდრი მოსახლეობის აქტივისტებისა და მეცნიერების მიერ მასობრივი ძალადობის საკითხზე შრომების გათვალისწინებით, ეს სტატია მათ ნაშრომებს ეზიდების მიდგომებთან ერთად იყენებს, რათა აჩვენოს, თუ როგორ გრძელდება გენოციდის ნელი, დამქანცველი პროცესი საერთაშორისო რეაგირების სამი ხარვეზის მეშვეობით: 1) ცხოვრების პირობების არასათანადოობა (2) Al-Hol ტიპის ბანაკებში მყოფთა მიტოვება და რადიკალიზაცია; და 3) როგორ ახორციელებენ ეზიდები ყოველდღიურობაში survivanc-ს (მყოფობის, გამძლეობის, არა გადარჩენის, არამედ წინააღმდეგობის აქტიურ განცდას); ინტერვიუების მეშვეობით ნაჩვენებია, თუ როგორ განაპირობებს ეზიდების "ცხოვრების პირობები" და Al-Hol რადიკალიზაცია გენოციდს და როგორ იცავენ ეზიდები “survivance”-ს სულიერი და სამართლებრივი წინააღმდეგობის გზით. ამგვარად, ეს სტატია ეზიდების საქმის ახალ ინტერპრეტაციას გვთავაზობს — ინტერპრეტაციას, რომელიც ამტკიცებს, რომ სამართლიანობა მოითხოვს არა მხოლოდ მკვლელების დასჯას, არამედ "გადარჩენის პირობების" აღდგენასაც.
